چنانچه می خواهید پس از صید  با اسپینر ( لانسه ) ماهی را آزاد کنید ، بهتر است حتما قلاب های سه شاخه آنرا با قلاب های تک تعویض کنید. برای این کار روشهای مختلفی وجود دارد : بطور مثال در برخی منابع دیده ام ، باز کردن کامل اسپینر و جابجایی قلاب آن پیشنهاد شده است. اما در اینجا می خواهم در مورد یکی دو روش دیگر هم توضیح دهم:

قسمت آخری برخی از اسپینرها که به قلاب سه شاخ متصل است حالت پیچی دارند و براحتی با کمی چرخش میله اتصال قلاب آن از محفظه پوششی خارج میشود و بسادگی می توان قلاب تک را جایگزین قلاب سه شاخه کرد ، سپس برای جا زدن میله منحی کافیست آنرا با دست جمع کرده و به آرامی داخل محفظه فشار داد ( پیچاندن برای جا زدن مجدد لازم نیست ).

دریاچه امامزاده علی  ۱۱ سال قبل

ارشیا پسر بزرگم در سمت چپ عکس در سن ۵ سالگی 

قزل آلاي خال قرمز

سايز : حدود ۴۵ سانتي متر

طعمه : لارو دست ساز

روش : تقريبا انتظاري با ریسه انشعابی و سرب در پایین

همانطور كه ميدانيد درياچه امامزاده علي در سال ۱۳۷۷ در اثر رانش زمين در منطقه آب اسك بوجود آمده است ،سالها قبل از  اين موضوع من دانشجو بودم و مرتب هر هفته مسير تهران شمال را از جاده هراز طي ميكردم . بقعه امامزاده علي (ع) دقيقا در لبه جاده مشرف به رودخانه ساخته شده بود و در پايين آن نيز( كنار رودخانه) بقعه كوچكتري بود كه فكر ميكنم احتمالا مربوط به يكي از اقوام اين امامزاده بود. خلاصه در زمان رانش زمين شكل اين منطقه  در كل عوض شد و كوه هاي دو طرف دره كه تا ان هنگام بهم نزديك بودند و رودخانه كم عرضي از بين آنها مي گذشت فاصله گرفتند و شرايط براي ايجاد يك درياچه زيبا فراهم شد.تقريبا خيلي زود درياچه شكل فعلي خودش را گرفت و آب زيادي در اين منطقه جمع شد اما در چند سال اول خوب ميدانستم كه عليرغم وجود آب فراوان احتمالا تا چند مدت اين درياچه از نظر وجود ماهي قزل آلا منابع چنداني نخواهد داشت . لازم بذكر است در آن موقع هنوز حوضچه هاي پرورش ماهي فعلي منطقه هراز مثل قارچ در نيامده بودند و كلا رودخانه از نظر وجود ماهي قزل آلاي رنگين كمان غني نبود.

بعد از گذشت دو  سال تازه زماني بود كه سراغ اين درياچه رفتم و كم كم انجا به پاتوق هميشگي من تبديل شد! آن زمان تقريبا ماهيگيران كمي براي ماهيگيري به درياچه مي آمدند و  بيشتر اوقات با تعدادي از برادران آملي پاي ثابت آنجا را تشکیل میدادیم.

با توجه به اینکه لم ماهیگیری در دریاچه را هم از نظر تکنیک و هم بابت محل استقرار  میدانستم معمولا ماهیگیری موفقیت آمیزی داشتم . بطور مثال همین خال قرمزی که در عکس مشاهده میکنید را دقیقا در کناره آب و جلوی پای همان گروهی که قبلا عرض کردم و  ۵ یا ۶ چوب نیز کاشته بودند از آب در آوردم که با در نظر گرفتن اندازه اش در آن موقع تقریبا تعجب همه را به دنبال داشت.

حدود دو سال است که دیگر هیچ خال قرمزی را  از هراز به خانه نبردم و همه را آزاد کردم. از تمام دوستانی هم که علاقه مند به ادامه بقای اینگونه نادر هستند عاجزانه درخواست میکنم حتما تمام آنها را پس از صید رها سازی کنند.

یکی از این مطالب خواندنی و ارزشمند مربوط به سایت ماهیگیری ورزشی است که نویسنده اصلی آن آقای مهندس سامانی بودند ( www.fishing.ir) و متاسفانه مدت زیادی است که مطالب این سایت خارج از دسترس قرار گرفته . در اینجا جا  دارد یادی از گروه ماهیگیری ورزشی و سایت ایشان داشته باشم چون یکی از  اولین  مراجع اینترنتی ماهیگیری است که بصورت علمی و منظم مطالب مختلف ماهیگیری ورزشی را ترجمه و تالیف کرده و همچنین مدتی نیز  در استان قم  فعالیت های عملی خود را گسترش داده و مسابقات و تور های ماهیگیری در مناطقی مثل سد ۱۵ خرداد برگزار کردند که در ان زمان در نوع خود کم نظیر و در خور ستایش بود. هر چند بنده افتخار آشنایی و ملاقات با ایشان را از نزدیک نداشته ام اما مدتها قبل  چندین بار تلفنی از راهنمایی های آقای سامانی بهره برده و با هم مکالمه داشته ایم . از همین جا خدمت ایشان و دوستان محترمشان عرض سلام و ادب دارم و برایشان آرزوی سلامتی و موفقیت میکنم.

برای خواندن مقاله ماهیگیری بگیر و رها کن فوق الاشاره می توانید به ادامه مطب بروید اما ذکر چند نکته کوچک دیگر در تکمیل موضوع را ضروری میدانم:

۱- استفاده از قلاب های گرد( circle hook) یا  قلاب های barbless می تواند شانس زنده ماندن ماهی بعد از صید را چندین برابر افزایش دهد(مخصوصا زمانی که از طعمه استفاده میشود) . شکل این قلاب ها به گونه ای است که مشکل تر توسط ماهی بلعیده شده و راحت تر نیز از دهان ماهی خارج میشود:

                         قلاب گرد                                                     قلابbarbless

چنانچه این نوع قلاب در دسترس نبود می توان با انبر دست نوک قلاب های معمولی ( ترجیحا سایز بزرگتر ) را  به داخل خم کرد و از ان استفاده نمود:

۲- چنانچه قلاب توسط ماهی بلعیده شده باشد می بایستی از کشیدن و خارج نمودن آن خودداری شود و نخ ماهیگیری را از فاصله کمی از بالای چشم قلاب قطع کرد و ماهی را رهاسازی نمود. در برخی منابع آورده شده که نخ را می بایستی کمی بیرون تر از دهان ماهی قطع نمود  چون  این کار شانس خروج  قلاب را افزایش خواهد داد.

۳- بهتر است از قلاب های ضد زنگ یا stainless steel استفاده نکنیم چون  قلاب های معمولی در صورت بلعیدن توسط ماهی در عرض چند هفته پوسیده شده و بقایای آن توسط دستگاه گوارش دفع میشوند.

۴-چنانچه از اسپینر ها ( لانسه ) برای ماهیگیری استفاده میکنیم حتما قلاب های سه شاخه آنها را تعوض کنیم و  قلاب های تک با مشخصات توضیح داده شده بالا  را بکار بریم.

۵- چنانچه در دریا و از روی قایق ماهیگیری میکنیم و ماهی صید شده از منا%D� بود. هر چند بنده افتخار آشنایی و ملاقات با ایشان را از نزدیک نداشته ام اما مدتها قبل  چندین بار تلفنی از راهنمایی های آقای سامانی بهره برده و با هم مکالمه داشته ایم . از همین جا خدمت ایشان و دوستان محترمشان عرض سلام و ادب دارم و برایشان آرزوی سلامتی و موفقیت میکنم.

برای خواندن مقاله ماهیگیری بگیر و رها کن فوق الاشاره می توانید به متن پایین نقطه چین بروید اما ذکر چند نکته کوچک دیگر در تکمیل موضوع را ضروری میدانم:

  ۱- استفاده از قلاب های گرد( circle hook) یا  قلاب های barbless می تواند شانس زنده ماندن ماهی بعد از صید را چندین برابر افزایش دهد(مخصوصا زمانی که از طعمه استفاده میشود) . شکل این قلاب ها به گونه ای است که مشکل تر توسط ماهی بلعیده شده و راحت تر نیز از دهان ماهی خارج میشود:

                         قلاب گرد                                                     قلابbarbless

چنانچه این نوع قلاب در دسترس نبود می توان با انبر دست نوک قلاب های معمولی ( ترجیحا سایز بزرگتر ) را  به داخل خم کرد و از ان استفاده نمود:

۲- چنانچه قلاب توسط ماهی بلعیده شده باشد می بایستی از کشیدن و خارج نمودن آن خودداری شود و نخ ماهیگیری را از فاصله کمی از بالای چشم قلاب قطع کرد و ماهی را رهاسازی نمود. در برخی منابع آورده شده که نخ را می بایستی کمی بیرون تر از دهان ماهی قطع نمود  چون  این کار شانس خروج  قلاب را افزایش خواهد داد.

۳- بهتر است از قلاب های ضد زنگ یا stainless steel استفاده نکنیم چون  قلاب های معمولی در صورت بلعیدن توسط ماهی در عرض چند هفته پوسیده شده و بقایای آن توسط دستگاه گوارش دفع میشوند.

۴-چنانچه از اسپینر ها ( لانسه ) برای ماهیگیری استفاده میکنیم حتما قلاب های سه شاخه آنها را تعوض کنیم و  قلاب های تک با مشخصات توضیح داده شده بالا  را بکار بریم.

۵- چنانچه در دریا و از روی قایق ماهیگیری میکنیم و ماهی صید شده از مناطق عمیق آب به بالا آورده میشود : پیشنهاد میشود از تکنیک وزنه ماهیگیری استفاده کنید.

------------------------------------------------------------------------

ماهیگیری بگیر و رها کن – چگونه آن را درست انجام دهیم ؟

یکی از بهترین کارهایی که این ورزش انجام می دهد این است که به شما اطمینان می دهد تا برای خود ، دیگران و آیندگان فرصت ماهیگیری را فراهم کنید. متاسفانه بر خلاف آنچه تصور می شود تنها این کافی نیست که پس از خارج کردن قلاب از دهان ماهی ، آن را به آب برگردانید. بسیاری از ماهیهای رها شده به سبب پاره ای از علل بعدأ می میرند. در این مقاله اینجانب قصد دارم برخی از این علل را توضیح دهم و به شما بگویم که چگونه می توانید از کشتن غیر عمدی ماهی جلوگیری نمایید.

اجازه دهید از قلابها شروع کنیم. بدیهی است ماهیی که قلاب در لب او فرو رفته ، نسبت به وقتیکه قلاب در گلو یا آبششهایش فرو رفته باشد ، آسوده تر می توان آن را خارج نمود (شکل شماره 1). خارج کردن قلاب از لب ماهی بدون آسیب جدی کار راحتی است اما وقتیکه قلاب در اثر بلعیدن طعمه توسط ماهی در شکمش  گیر کرده ، کار ابدأ راحتی نمی باشد.

شکل شماره 1

زمانی که قلاب در آبشش یا معده ماهی گیر کرده بهتر آن است تا جایی که امکانپذیر می باشد بقیه قلابها را بریده و سپس ماهی را رها کنیم. هرگز سعی نکنید تا با کشیدن نخ قلاب را آزاد نمایید. این کار می تواند باعث آسیب شدید وآزار بیشتر ماهی شود. من اسبله صید شده ای را دیده ام که قلابهای فرسوده زنگ زده فرورفته ای در گلو داشت. از اینرو با تجربه ای که دارم می دانم بسیاری از این ماهیها زنده خواهند ماند (شکل شماره 2).

شکل شماره 2

در برخی از موارد قلابها تجزیه خواهند شد و ماهی آن را به خارج تف خواهد کرد. در دیگر موارد شما می توانید با برش چشم قلاب ، آن را با ملایمت و آرامی بیرون آورید (شکل شماره 3). اما اگر مجبور باشید برای بیرون آوردن قلاب آن را بکشید به هیچ وجه این کار توصیه نمی شود.

شکل شماره 3

وقتیکه قلاب در لب ماهی فرو رفته بدون اینکه لبش را پاره کنید می توانید به راحتی با استفاده از انبردست آن را خارج کنید (شکل شماره 4). از تکان دادن قلاب برای خارج کردن آن اجتناب کنید. این کار باعث استرس بیشتر در ماهی می شود. از گرفتن ماهی با دستهایتان خودداری کنید. زیرا با این کار پوشش محافظتی روی ماهی را از بین خواهید برد.

شکل شماره 4

برخی از ماهیگیران از قلابهای بدون پیکان نوک استفاده می کنند یا توسط انبردست خارهای روی قلاب را می خوابانند (شکل شماره 5). این کار عمل خارج کردن قلاب را سریع و آسان می کند. مطمئن باشید اگر بدانید که چطور ماهی را به سمت خود هدایت کنید از هیچ ماهی شکست نخواهید خورد.

شکل شماره 5

هر چه مدت زمان خارج کردن قلاب طولانی تر شود ، استرس بیشتری به ماهی تحمیل می شود. مگر نه اینکه گفته اند: « ترس برادر مرگ است ». در ضمن هر چه مدت زمان بیرون ماندن ماهی از آب بیشتر شود شانس زنده ماندن آن نیز کاهش می یابد. ماهیی که سریع به آب باز گردانده شود در پاره ای مواقع می تواند مجددأ صید گردد. برخی از ماهی های علامت گذاری شده نمونه ای از آن می باشند. در سرتاسر جهان ماهی های بیشماری بوده اند که صید ، علامت گذاری و رها شده اند و سپس مجددأ در همان سال یا سالهای بعد صید شده اند.

از لمس کردن بدن ماهی بدون استفاده از دستکش مرطوب اجتناب شود (شکل شماره 6). اگر شما ماهی را لمس کنید دستهایتان بو می گیرد یا احساس لزج یا لیزی می کنید که آن همان مخاط محافظتی پوشش ماهی است. این پوشش ماهی را در مقابل امراض محافظت می کند و می بایست هر قدر که ممکن است دست نخورده باقی بماند.

شکل شماره 6

اگر شما مجبورید که به ماهی دست بزنید ابتدا می بایست دستهایتان را مرطوب کنید (شکل شماره 7). من دستکشهایی را دیده ام که از آسیب رسیدن به مخاط محافظتی ماهی جلوگیری می کنند اما هرگز آنها را امتحان نکرده ام و منبع درستی نیز در تایید آن تا این لحظه نیافته ام. البته استفاده از دستکش نرم مرطوب از هیچ بهتر است و آنها به عدم آغشته شدن بوی ماهی به دستهایتان کمک خواهند کرد. از بکار بردن نایلون یا دستکشهای زمستانی خودداری کنید زیرا آنها بهتر از دستهای خشک عمل نمی کنند.

شکل شماره 7 : دستکشهای مخصوص ماهیگیری

برای ماهیهایی که دندانهای توانای برنده ای برای آسیب رساندن به انگشتانتان ندارند می توانید بوسیله نگهداری فک پایینیشان و یا در ماهیهای بزرگ با تکیه بر روی شکم ماهی ، قلاب را از دهانشان خارج کنید. مثلأ اغلب گربه ماهی ها قادر نیستند که با دندانهایشان پوستتان را سوراخ کنند اما نمونه های بزرگ آن می توانند انگشتانتان را خرد کرده ، باعث پارگی یا حتی قطع نوک انگشتانتان گردند.

تا جایی که امکانپذیر است از تور دستی استفاده نکنید (شکل شماره 8). اما اگر مجبور بودید ، از یک تور دستی با تور نخی یا هر چیزی غیز از نخ نایلونی سفت استفاده کنید. برخی معتقدند که تور لاستیکی نیز مناسب است اما من هرگز از آن استفاده نمی کنم. همچنین از بکار بردن تورهای گره دار جدأ خودداری کنید (شکل شماره 9). این گره ها مانند سمباده عمل کرده و می تواند به راحتی پولکهای ماهی را کنده یا به چشمانش آسیب برسانند. نوع دیگر رخداد آسیب زمانی است که بافتهای بین تیغه های روی باله ستون فقرات ماهی پاره شوند. این آسیبها باعث می گردند که ماهی نتواند بدرستی شنا کند. هرگز سعی نکنید تا یک ماهی بزرگ را در تور کوچک جای دهید.

شکل شماره 8

شکل شماره 9 : نمونه سمت راست تور بدون گره و سمت چپ تور گره دار می باشد.

وقتیکه ماهی به قلاب می افتد برای اینکه خودش را رها کند ، نبرد خواهد کرد. این کار نیازمند مقدار زیادی انرژی است. وقتیکه ماهی می جنگد ، مقدار اسید لاکتیک در عضلاتش به سرعت بالا می رود. این درست شبیه آنچیزی است که ما وقتی ورزش و تمرین می کنیم ، برایمان اتفاق می افتد. اگر شما پس از یک تمرین ورزشی دچار جراحت عضلانی شوید ، آنگاه متوجه می شوید که من در مورد چه صحبت می کنم. در ماهی بالا رفتن مقدار اسید لاکتیک در عضلات بسیار سمّی است و می تواند باعث مرگ ماهی در روزهای بعد شود. برای جلوگیری از آن از خسته کردن بیش از حد ماهی خودداری شود و بسرعت ممکن ماهی را بدست آورید.

بدست آوردن سریع ماهی اهمیت بیشتری در آبهای گرم دارد. ماهیها موجوداتی خون سرد هستند و همواره انرژی بیشتری در آبهای گرم صرف خواهند کرد. بنابراین این احساس می شود که آنها سختتر مبارزه می کنند. این مبارزه سختتر آنها ، باعث صرف انرژی بیشتر می شود و اسید لاکتیک بیشتری تولید خواهند کرد.

گذشته از این بالا رفتن میزان اسد لاکتیک در جدال ماهی با انسان میزان مصرف اکسیژن را نیز بالا می برد. آنها همانند ما از نفس می افتند. اگر ماهی سریعتر آورده شود (مدت زمان مبارزه کمتر شود) ، کمتر از نفس خواهند افتاد و احتمال بیشتری دارد تا بدون نیاز به احیا و ریکاوری قادر به شنا کردن باشند. وقتیکه ما از نفس می افتیم دلیلش این است که مقدار زیادی اکسیژن مصرف کرده ایم. برای دریافت هوای بیشتر تنفس ما سریعتر می شود و ضربان قلبمان جهت رساندن اکسیژن مورد نیاز به سراسر بدمان سریعتر می زند. ماهی متفاوت از این نیست اما آنها به همان اندازه مجهز نیستند.

ماهی نیاز دارد تا آبششهایش را برای تنفس حرکت دهد. اگر آنها از نفس بیفتند انرژی حرکتیشان کاهش می یابد که این از کسب اکسیژن بیشتر در آنها جلوگیری می کند. برخی از ماهی هایی که در اثر مبارزه با ماهیگیر دچار از نفس افتادگی می شوند نمی توانند آبششهایشان را جهت عبور آب از روی آنها حرکت دهند. وقتیکه این اتفاق می افتد آنها قادر نیستند تا تنفس کنند و می میرند.

اگر روزی شما با یک نمونه بزرگ در انتهای نختان مواجه شدید ، بعضی مواقع چاره ای نخواهید داشت جز اینکه با ماهی مبارزه کنید. وقتی که این اتفاق می افتد و انرژی ماهی به پایان می رسد ، او می تواند احیاء شود. ماهی را از روی شکم بر روی آب قرار دهید و با ملایمت دم او را در دست بگیرید. اگر شما در رودخانه هستید ، سر ماهی را بالا بگیرید و به آهستگی آنرا به عقب و جلو حرکت دهید تا او برای جهش آماده شود (شکل شماره 10). بسیار دقت کنید که چیزی از پوشش محافظتی ماهی کنده نشود. در بیشتر مواقع آنها ضربه شل و آرامی خواهند زد و پس از آن شنا می کنند. اما در دیگر مواقع شما نیازمند تکرار عمل احیاء بیش از یک بار خواهید بود. به ماهی تا زمانی که کاملأ آماده نشده اجازه رفتن ندهید. این مسئله در آبهایی که دارای جریان می باشد بسیار حائز اهمیت است زیرا ماهی می تواند به سوی صخره ها و چیز های خطرناک حمل شده و مصدوم شود.

شکل شماره 10

وقتیکه ماهی را صید کردید با احتیاط به آن اجازه ندهید تا خود را بالاو پایین اندازد. چراکه می تواند باعث خون مردگی در بافتهای ماهی یا ممکن است سبب آسیب داخلی جدی در آن شود که نهایتأ به مرگ ماهی انجامد. دقت کنید ماهی را نیندازید. اگر ماهی را بطریقه نادرست بگیرید ممکن است در اثر لیزی پوشش مخاطی ، ماهی در دستان شما بلغزد و به زمین بیفتد. همچنین ماهی می تواند خود را تکان داده و پنجه هایتان را باز کند (شکل شماره 11). برای جلوگیری از تقلای ماهی آن را نفشارید. اگر خواستید از تروفه هایتان عکس بگیرید، یک دستمال یا حوله مرطوب را در زیر ماهی قرار دهید. ماهی بر روی کف قایق یا بر روی زمین آسیب خواهد دید. لذا بسیار مهم است که یک دستمال یا حوله مرطوب بر روی دو طرف ماهی قرار داده شود.

شکل شماره 11

در قانون آوردن سریع ماهی یک استثناء وجود دارد و آن وقتی است که ماهی در عمق حدود 9 متر یا بیشتر به قلاب بیفتد. هر کسی که آموزش غواصی دیده می داند که اگر یک غواص بسرعت از اعماق زیاد به سطح آب بیاید ، دچار حالت تهوع و تصلب شرایین یا بیهوش شدن در اثر کم شدن ناگهانی فشار اتمسفر می شود. قدری شبیه به این داستان نیز برای ماهی رخ می دهد و تقریبأ همواره کشنده است. بسیار سخت است تا مطمئن باشید که ماهیی را که از عمق 9 متر یا بیشتر به بالا آورده اید ، زنده خواهد ماند.

وقتیکه ماهی را از عمق بالا می آورید ، خوب است که آن را در هر چند ده سانتیمتر متوقف کنید. این عمل به ماهی اجازه می دهد تا با شرایط فشار آب تطبیق یابد. در برخی جاها شنیده ام: « ماهیی که از اعماق آب بالا آورده می شود نیاز خواهد بود تا کیسه هوایشان سوراخ شود.» (شکل شماره 12). این خارج از منطق است. هرگز سوزنی را برای سوراخ کردن چیزی در ماهی فرو نمی کنند. شما مطمئن باشید که اگر چنین کاری را انجام دهید ، ماهی خواهد مرد. بعضی از مواقع کیسه هوا به قدری منبسط خواهد شد که ترکیده یا معده ماهی را از دهانش خارج خواهد نمود. در این موارد شما کاری نمی توانید انجام دهید جز اینکه ماهی را نگه دارید. من به شما می گویم اگر قصد دارید ماهیی را که صید کرده اید رها کنید ، هدفتان ماهی های کمتر از عمق 9 متر باشد. اگر مشاهده کردید که کیسه هوای ماهی بسبب بزرگ شدن فشار زیادی به اندام داخلی ماهی وارد می کند یا معده ماهی از حلقش بیرون زده است ، او آسیب جدی دیده و احتمالأ خواهد مرد.

شکل شماره 12

مورد دیگری که حائز اهمیت است آن است که زمانی می توانید به شکل درست به رهاسازی ماهیتان کمک کنید که وسایلتان آماده و در دسترس باشد. آیا انبردستتان در دسترس است؟ آیا دوربین آماده است؟ بطور کلی هر چیزی که بتواند به برگرداندن سریع ماهی به آب موثر باشد به زنده ماندن ماهی کمک خواهد کرد.

بعضی از مردم دوست دارند قبل از اینکه ماهی را رها کنند ، تروفه شان را وزن کنند. اگر شما قصد وزن کردن ماهی را دارید سعی کنید از ترازوهایی استفاده کنید که به شما اجازه دهد تا ماهی را بر روی آن یا بر روی چیزی که توسط ترازو قابل بلند شدن باشد (شکل شماره 13) ، قرار دهید. بیشتر ترازوها در انتهایشان دارای قلاب می باشند و می تواند به ماهی آسیب برساند. هرگز قلاب ترازو را در چشم یا در آبشش ماهی قرار ندهید (شکل شماره 14). ماهی را در یک حوله مرطوب قرار داده و سپس با قلاب ترازو ، آن را بلند کنید. ماهی را خارج کنید و حوله مرطوب را وزن کنید و وزن آن را از وزن مجموع کم کنید تا به وزن واقعی ماهی برسید یا اینکه در حالیکه حوله مرطوب به ترازو متصل است آن را بر روی صفر تنظیم کرده و سپس ماهی را وزن کنید. هرگز قلاب ترازو را به آرواره های ماهی وصل نکنید.

شکل شماره 13

شکل شماره 14 : روش نادرست – روش صحیح

وقتیکه قصد آزاد کردن ماهیی را دارید ، آن را به آرامی برای بازگشت به آب آماده کنید. هرگز ماهی را در آب پرتاب نکنید (شکل شماره 15). این عمل همواره باعث صدمه و آسیب ماهی خواهد شد. اگر شما قادر به نگهداری ماهی از طریق فک پایینی اش می باشید ، به آرامی زیر ماهی را در آب قرار داده و به او اجازه دهید که برود. هرگز ماهی را از آبشش یا چشمانش نگیرید (عکس شماره 16). به خاطر داشته باشید تا به ماهی مدت زمان کافی رخصت دهید (فرصت احیاء داده شود) چراکه ممکن است به کمی کمک اضافه نیاز داشته باشد.

شکل شماره 15

شکل شماره 16

هرگز ماهیی که قصد رهایی اش را دارید در سبد ماهیگیری یا آویز قرار ندهید. انداختن آویز در آبششهای ماهی همواره حکم اعدام ماهی را دارد (شکل شماره 17). هر زمانی که شما باعث خراشیده شدن آبششهای ماهی در اثر عبور چیزی از آن شدید در واقع به توانایی تنفسی ماهی زیان وارد کرده اید.

شکل شماره 17

ماهیگیری بگیر و رها کن به معنای واقعی حافظ روش ورزشی ماهیگیری است. وقتیکه شما زمانی را صرف می کنید تا روش صحیح دست گرفتن ماهی را بیاموزید و بدون اینکه به ماهی آسیب برسانید آن را رها کنید ، مطمئن هستید که دیگران نیز قادر خواهند بود تا در آینده از این ورزش لذت ببرند.

منبع : http://www.fishing.ir