جمعه 22 دي باتفاق دوستان هميشه همراه جهت اكتشافات جديد لابه لاي دره ها و كوه ها براي ماهيگيري از تهران خارج شديم و از قضا وارد جاد ه اي فرعي بسمت يك روستاي دور افتاده شده  و در ورودي روستا با پيرمردي كه در دستانش وسايلي را حمل ميكرد  و از روستا خارج ميشد برخورد كرده و با سلام و احوال پرسي تعارف زديم كه سوارش كنيم و تا مقصد برسانيمش اما تشكركرد و رفت ، در بدو ورود به روستا با نوشته هايي كه به گردشگران و افراد غير بومي اخطار ميداد كه از ورود به منطقه خودداري كنند مواجه شده و تصميم گرفتيم برگرديم و مجددا به پيرمرد مورد اشاره رسيديم و اين بار در مورد ماهيگيري در رودخانه اي كه از كنار روستا ميگذشت سوال كرديم ؟ ايشان با كلي تعريف و تمجيد از ماهي هاي قزل آلاي رودخانه پيشنهاد كرد بدون اينكه جلب توجه كنيم از روستا رد شده و تا جايي كه ميشود با خودرو پيش رفته و بعدا شروع به ماهيگيري كنيم . ما هم با حالتي دزدكي و انگار داريم يك كار خلاف انجام ميدهيم وارد روستا شده و به آرامي از كوچه باغ هاي تنگ آن گذشتيم و جاده خاكي و باريك آنرا كه بزور اندازه پهناي يك خودرو بود ادامه داديم و بالا رفتيم . با اين حال كه در فصل زمستان هستيم و كل گياهان منطقه خشك بود اما ميشد تصور كرد چه جاي زيبايست دو طرف پر بود از باغ هاي ميوه اما هر كجا نگاه ميكردي فنس بود و چپر و و ديوار و مانع .  فكر ميكنم روستاييان بخاطر آزار و اذيت گردشگران مثل ريختن زباله  و توليد سرو صداي هاي ناهنجار و اين قبيل مسائل دل خوشي از گردشگران ندارند كه انصافا بايد به آنان تا حدود زیادی حق داد.

روز جمعه 15 ديماه با ادرسي كه از قبل در ذهنمان بود باتفاق يكي از دوستان هميشه همراه براي ماهيگيري صبح زود از تهران خارج شديم .با توجه به اينكه مكان دقيق رودخانه ( جوي ) برايمان نا مشخص بود و تنها مي دانستيم كه بايد سراغ محل پرورش ماهي را بگيريم از افراد محلي پرس و جو كرديم . خيلي جالب بود از دو نفري كه كنار جاده ايستاده بودند محل پرورش ماهي را پرسيديم و گفتند كدام پرورش ماهي ؟ ما كه توقع نداشتيم بجاي يك پرورش ماهي با چند تا برخورد كنيم سراغ رودخانه و مشخصات ان را گرفتيم كه با طعنه آنان كه نگوييد رودخانه و تنها يك جوب (جوي) كوچك است كه درونش قورباغه زندگي ميكند و با كلي خنده از اينكه متوجه شدند ما قصد ماهيگيري در آنجا را داريم بسوي آدرس راهنمايي شده رفتيم. بعد از كلي جستجو به ابتداي جاده خاكي رسيديم كه يكي از برادارن افغاني با اظهار اينكه من نگهبان اين پرورش ماهي  متروكه هستم و بيشتر از يك سال است كه اينجا تعطيل شده، آب پاكي را روي دستمان ريخت .

مسير را ادامه داده و با خوشحالي به يك پرورش ماهي داير رسيديم اما هرچه در گرداگرد آن گشتيم نهر يا رودخانه اي نديديم ! از يكي از كاركنان پرورش ماهي كه با تعجب مارا نظاره ميكرد پرسيديم آب اين پرورش ماهي از كجا تامين ميشود كه پاسخ دادند در اين منطقه چند كارگاه پرورش ماهي مدار بسته  وجود دارد كه همگي از آب چاه استفاده ميكنند!

بزرگترين ماهي كه نگرفتم !

اگر به قسمت پيوندهاي وبلاگ خال قرمز مراجعه كنيد با لينكي بنام اردك ماهي برخورد خواهيد كرد كه مربوط به جاش عزيز مي باشد و متاسفانه مدتي است كه بدليل فيلتر شدن كلي سايت blogspot  قابل دسترسي نيست .  بخاطر اينكه يادي از ايشان بشود خاطره ي مصوري كه مدتي پيش برايم ارسال كردند را با اجازه ايشان با قلم خودم برايتان نقل ميكنم. اميدوارم بزودي اين  مشكل ارتباطي  حل شده و بتوانيم از تجارب ارزنده ايشان استفاده كنيم.

داستان مربوط به حدود يكسال قبل مي باشد يعني زماني كه در فرانكفورت زندگي ميكردم و براي ماهيگيري به  رودخانه هاي اطراف انجا ميرفتم . با توجه به فصل صيد ماهي زردپر و علاقه ان به طعمه پنير مقداري پنيرتهيه و با خود به كنار آب برده  بودم ( اين پنير كه شكلش شبيه پنير پيتزا موجود در ايران است فوق العاده بوي تند و تيزي داشته و هنگامي كه روي قلاب نصب شود و در آب قرار گيرد بیشتر از 10 تا 15 دقيقه  مي ماند و بسته به نوع پنیر حتی تا ساعاتی بیشتر و بوي آن ماهي را جلب ميكند البته براي نتيجه بهتر لازم است طي چند روز با اين پنير در محلي كه مي خواهند ماهيگيري كنند در زمان ها معيني طعمه پاشي صورت گيرد) .

چوب و چرخ را نيز با در نظر گرفتن ماهي  كه هدف صيد بود  انتخاب و بهمراه داشتم . اما نميدانستم كه چه موضوعي ميخواهد اتفاق بيفتد.

وسیله ی نقلیه ای كه اخيرا با آن به ماهيگيري ميروم

دوست داشتم عنوان اين مطلب را ماهيگيري در بهشت  مي گذاشتم  اما  رفتن به  عمق جنگل هاي شمال و لذت ديدن مناظر زيبا و استنشاق بوي عطر گياهان و... را نمي توان  تنها به ماهيگيري در كنار يك رودخانه محدود كرد.

تقريبا دو سالي بود كه در رودخانه كرج ماهيگيري نكرده بودم.حقيقتا دلم نمي آمد چندتا ماهي خال قرمز با قيمانده لاي سنگ هاي رودخانه  كه از دست  توركش ها باقي مانده اند را بگيرم لذا ترجيح دادم ديگر در آنجا ماهيگيري نكنم ....تا تابستان امسال  كه باتفاق خانواده و تعدادي از اقوام قرار داشتيم تا از جاده چالوس به سمت شمال برويم. ما با يكساعتي تاخير از تهران حركت كرديم . براي ناهار قرارمان در يكي از رستوران هاي بين راهي جاده بود ، اما تاخير ما باعث شد كه به ترافيك سنگين اتوبان كرج برخورد كنيم و بيشتر معطل شويم.

ادامه مطلب