آبشار زیبای شاهاندشت

بعضی وقتها فکر میکنم چقدر ما ماهیگیران افراد سر به زیری هستیم ! البته سر به زیر نه به آن مفهومی که مصطلح است . بارها از یک مسیر و منطقه عبور کردیم ، وجب به وجب چاله ها و مسیر رودخانه را از حفظ هستیم اما سرمان را بالا نمی آوریم تا ببینیم در نزدیکی ما چه مناظر دیدنی وجود دارد.

یکی از مناطق دیدنی و جالب جاده هراز در منطقه وانا ( بعد از گزنک )آبشار بزرگ و زیبای شاهاندشت است . این آبشار از محل جاده اصلی هراز نیز با کمی دقت قابل روئیت می باشد و چنانچه از سمت تهران قبل از رسیدن به روستای وانا بسمت راست جاده نگاه کنید این آبشار چند طبقه را می توانید ببینید.آنطور که در برخی منابع گفته شده آبشار شاهاندشت دومین آبشار مرتفع ایران، با 8 پله در کل ارتفاعی حدود 170 تا 180 متر دارد.

روستای شاهاندشت و مسیر دسترسی به آبشار

برای رسیدن به این آبشار می بایستی از روی پل وانا بسمت دیگر رودخانه رفت و بلافاصله بعد از پل به سمت راست پیچید و مسیر کنار رودخانه را کمی ادامه داده و در سمت چپ ، جاده باریک و پیچ در پیچی را به سمت روستای شاهاندشت بالا رفت.

ابتدای ورودی روستا محل کوچکی برای پارک خودرو دارد ، از اینجا تا محل آبشار حدود 30 دقیقه پیاده روی دارد . جاده هم از وسط روستای شاهاندشت و از داخل کوچه باغ های زیبای میگذرد . کافی است مسیر جوی آبی که در وسط روستا وجود دارد را پیدا کرده و در امتداد ان حرکت کنید و مسیر درون دره را بالا بروید . داخل روستا یک سوپر مارکت کوچک وجود دارد و خوشبختانه سطل زباله در طول راه در برخی نقاط تعبیه شده است.

کوچه باغ هادر مسیر آبشار

نزدیک آبشار شیب مسیر زیاد میشود اما انقدری نیست که افراد خانواده نتوانند بالا بیایند. راهی که ما رفتیم دقیقا به زیر آبشار میرسد و اینجاست که تازه همراهان متوجه دلیل پیشنهاد من برای بازدید از این محل دیدنی میشوند.

نمایی دور از آبشار چند طبقه ای شاهاندشت

آب با مقدار قابل توجه و فشار زیادی از طبقه پایینی آبشار که حدود 25 تا 30 متری ارتفاع دارد به زمین میخورد و پودر میشود . چنانچه نزدیک شوید بصورت خوشایندی کاملا خیس شده و اوقات لذت بخشی را در کنار خانواده تجربه خواهید کرد .

جای همه دوستان خالی

سیلاب های تابستانی بلای جان انسان وعامل نابودی قزل آلای بومی

میخواستم با شوق و ذوق خبری از ادامه حیات ماهی خال قرمز زیبای البرزی در یکی از شعبات بسیار کوچک رودخانه چالوس را به اطلاعتان برسانم ، اما دیر شد چون تا مشکل فنی وبلاگ رفع شد و من دست به قلم شدم،  سیلی بزرگ آمد و با کمال تاسف نه فقط جان عده ای از هموطنان مسافر و ساکنین محلی را گرفت بلکه  بخصوص درهمان رودخانه کوچک همه چیز را نابود کرد.

جائی که در باره آن صحبت میکنم در واقع نهر آبی است که در دره مسر( با کسره میم و کسره سین تلفظ کنید ) جاری است و در جاده چالوس حد فاصل پائین هزار چم تا دزد بند درست در محلی که رستورانی به نام دربند مازندران قرار دارد به رودخانه چالوس میریزد ( تصویر شماره 1 ).

تصویر شماره(1)

اولین باری که در باره وجود ماهی خال قرمز در آن شنیدم باز میگردد به حدود سال های 1354-1353 که رود خانه چالوس حد فاصل هزارچم تا دزد بند را ماهیگیری کردم و پس از چندین ساعت تلاش حتی یک ماهی کوچک هم نگرفتم. برایم جای تعجب بود چون رودخانه چالوس همه جا قزل آلا داشت  و من حتی نزدیک شهر چالوس هم در این رودخانه خال قرمز صید کرده بودم. وقتی موضوع را پیگیری کردم معلوم شد که این حوزه از رود خانه قزل آلا داشته  حتی میگفتند که در این بخش از رودخانه چالوس در کمر بن و نزدیک الیکا هم  قزل آلا وجود داشته ولی از زمانی که معادن فلزات سنگین در الیکا در البرز مرکزی به راه افتاده در اثر مسمومیت ، تمامی ماهیان این بخش یعنی شاخه جنوب شرقی رودخانه چالوس نابود شده اند. اما از دزد بند به پائین هم ماهی قزل آلا یافت می شد و هم ماهی آزاد. علت باقی ماندن ماهی در رودخانه چالوس از این بخش به پائین این بود که در دزد بند شاخه پر آب و اصلی رودخانه که آب سالم و زیادی معادل چند برابر شاخه جنوب غربی داشت از سمت جنوب به شمال جریان داشت و وقتی با شاخه جنوب شرقی در می آمیخت ، غلظت آلاینده ها را بسیار کاهش میداد.یک روز با یکی از شکاربانان زحمتکش منطقه البرز مرکزی که متصدی پاسگاه نهار خوران در پائین هزار چم بود صحبت میکردم وتاسف میخوردم که چرا در این قسمت ماهی نابود شده، ایشان ضمن تائید این مطلب گفت که باوجود یک گنجینه کوچک ، خوشبختانه هنوز هم قزل آلا در یکی از شاخه های کوچک فرعی این قسمت داریم . پرسیدم کجا ؟ گفت نمیگویم چون میروید وماهی های آنجا را میگیرید و آنجا هم بی ماهی میشود. گفتم من جاهای زیادی رفته ام ومیروم و لزومی ندارد بروم آنجا ی محدود و کوچک ماهیگیری کنم اما دانستن آن برایم مهم است . او گفت پس قول بده که شرافتاً هیچوقت آنجا ماهیگیری نخواهی کرد و من قول دادم و او بمن آدرس داد و خدا شاهد است که تا به امروز بر سر این قول مانده ام و با وجود اینکه بعد ها به چشم خود دیدم و به گوش خود شنیدم که افراد محلی در آنجا ماهیگیری میکردند اما هیچوقت از این قول تخطی نکردم .